Ik heb ooit mazzel gehad naar het schijnt. Ik heb mijn HAVO met pijn en moeite afgemaakt (vraag mijn ouders maar). En ik ben, na een jaar studeren, wat een nog veel minder succes was, via de plaatselijke groenteboer, beland bij een reclamebureau als accountmanager. Oftewel zo’n “ik-bel-u-wel, maar-u-wilt-het-niet-type”.

Na een tijdje wikken en wegen kwam ik tot de conclusie dat op dat moment achter een bureau zitten ook nog niet alles voor mij was. Ik wilde bewegen, dingen zien, sporten, ervaringen opdoen die ik, mocht ik later groot zijn, niet meer kon doen. Ik ging defensie in! Acht jaar lang, mooie tijd gehad, maar ook wijzer geworden. Dit ga ik niet mijn hele leven doen. De boeken weer ingedoken en weer aan de studie. HBO BI it was!

En dan? 30 jaar oud, net onderweg met de studie, bij defensie geen gerichte opleidingen gevolgd. In ieder geval niet datgene wat handig is buiten de militaire wereld, schieten kon ik namelijk wel goed. Solliciteren zegt u? Hoe zit dat? Verkoop jezelf zegt men, ja ja. Websites afgestruind, informatie opgezocht, competentiewoordenboeken gelezen en uiteindelijk er maar voor gegaan. Sollicitatiebrieven geschreven op functies waarvan ik dacht dat ik ze nog wel kon uitvoeren. Afgewezen, afgewezen, afgewezen, op gesprek! Tijdens gesprek afgewezen, te weinig kennis, briefselectie afgewezen, op gesprek! Weer afgewezen, waarom zou ik jou aannemen als ik ook iemand van 21 met dezelfde opleiding kan aannemen, die is goedkoper… etc. Enfin u snapt het beeld. Trouwens in die tijd dat ik zo vaak ben afgewezen ben ik ook wel eens aangenomen. Ze wilden graag een wat ouder, ervarener type hebben. Zo iemand die je op een gesprek kon sturen met ‘gelijken’. Ik kon wel €1500 bruto per maand verdienen. Als ik er nog wat cursussen naast deed kon dit zo wat meer worden. Mijn studie? Nee daar deden ze niets mee, was voor hun niet van belang. Sorry, alleen mijn huis, kosten voor auto en boodschappen waren al bijna meer dan dat bedrag.

Op één of andere manier kwam ik in gesprek met een werving- en selectiebureau en zij hadden wel een functie voor mij. Paste prima in het profiel, satellietcommunicatie en netwerken had ik bij defensie ook al veelvuldig wat mee gedaan. (Ik had nog wel iets geleerd daar.) Maar deze functie werd hem om redenen ook niet. Het sprak mij nou ook niet bepaald aan, plus dat ik dan meteen elke ochtend een uur, misschien wel langer in de auto zat over binnen weggetjes e.d.. Ze hadden bij het werving- en selectiebureau nog wel een functie. Of ze me daar mochten aanbieden? Ja natuurlijk! Of ik de functie kende? Wat zegt u, DBA, TAB? Nee, zegt me helemaal niets, maar ik google wel. Telefoon: “Hoi Jordy, maak eens een filmpje van jezelf, dan sturen we die op. Op papier ben je namelijk afgewezen.” Wederom te licht bevonden, maar dankzij de video toch nog eens op gesprek mogen komen(het klinkt heel fout als ik het zo op papier zet lees ik nu). Lang verhaal kort, hier zit ik dan en nog steeds, bij een werkgever die iemand een kans heeft gegeven.

Mooi verhaal(of niet), maar wat wil je ermee? Nou het volgende: Ik hoor in mijn omgeving ontzettend veel mensen die het hebben over het veranderen van werkveld. Van sportfuncties naar niet-sport-gerelateerde functies of leerkracht naar de wat commerciëlere wereld, of überhaupt uit het schoolwezen. Dit zijn over het algemeen goed opgeleide mensen. Minimaal 1 x een HBO opleiding, sommigen zelfs 2 HBO opleidingen en een WO opleiding. Jaren ervaring in het werkveld, beeld van wat er gebeurt in de grote boze wereld. Kortom, mensen zoals jij en ik, met beide benen op de grond en een grote bak aan competenties en vaardigheden. Toch krijgen ze steevast dezelfde antwoorden te horen als ik eerder: te weinig ervaring in het werkveld, te duur, überhaupt geen antwoord of overgekwalificeerd. Die laatste kreeg ik trouwens zelf niet. Als ik deze mensen spreek vragen ze mij hoe ik het heb gedaan. Ik geef ze standaard het hierboven beschreven verhaal en vertel daar maar bij dat ik mazzel heb gehad en mezelf ook wel een beetje kan verkopen. Hoe zij dat moeten doen? Ik heb geen flauw idee. Zijn er nog werkgevers die dit type leergierige mens een kans wil geven? Die de uitdaging eens aan durven gaan op competenties i.p.v. werkervaring? Of is het in dit geval echt dat ik mazzel heb gehad….. en zij dus pech?

Wat zijn jullie ervaringen als ik vragen mag? Hebben jullie tips of ideeën? Misschien netwerken o.i.d.?